خبر /

مخالفت تمام قد با انحلال ارتش

شناسه خبر: 169
تاریخ و زمان ارسال: 29 فروردین 1400 ساعت 10:59

ارتشِ چند پارهِ قاجار که ۹۹ سال قبل توسط رضا خان پهلوی در سال ۱۳۰۱ یکپارچه و نوین شد بهمن ۱۳۵۷ پشت ژاندارم خودخوانده منطقه خاورمیانه را خالی کرد و با جدا کردن خود از رژیم گذشته به آغوش مردمش برگشت و با ریختن زنگار از افکار و رفتار نظامیش با نظام جدید سیاسی بیعت کرد و فرمانده جدید کل قوا هم تمام قد از انحلالش جلوگیری کرد.

امروز ۲۹ فروردین، چهل و دومین سالگرد نامگذاری روز ارتش و نیروی زمینی و اعتباربخشی بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران به این نیروی نظامی فداکار است.

شرایط فوق العاده حساس و خونین آخرین ماه ها و روزهای عمر رژیم پهلوی و اولین روزهای به شدت پر استرس و چالش برانگیز استقرار نظام جمهوری اسلامی، چنان عرصه را بر امرا و فرماندهان و نیروهای توابِ ارتش تنگ کرد که رهبر نظام نوپای سیاسی کشورمان با اطمینان و بدون تردید در برابر موج ارتش هراسی برخی سیاسیون، یک ماه قبل از پیروزی انقلاب اسلامی با قاطعیت بیان کردند: «بارها سیاسیون ایران مرا از ارتش بیم داده‏اند ولی آنان اشتباه می‏ کنند؛ برای آنان جو کاذب به وجود آورده ‏اند.»

اصرار بر انحلال ارتش

پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز افراد و جریان های سیاسی داخلیِ وابستهِ به شرق و غرب در کنار انقلابیون ساده و ناآگاهِ دوستدار انقلاب، بر تبل انحلال نهادها و سازمانهای باقی مانده از رژیم پهلوی از جمله انحلال ارتش می کوبیدند، اما رهبر فرزانه انقلاب اسلامی با بصیرت و درایت مثال زدنی همیشگی شان با قدرت در برابر هجمه ایجاد شده علیه این نیروی نظامی متعهد، کاردان و متخصص ایستادند.

چریک‌های فدایی خلق و سازمان مجاهدین خلق (منافقین) از جمله شاخصترین انقلابیون دوآتشه وابسته به غرب و شرق از موافقان انحلال ارتش بودند. چریک‌های فدایی خلق ارتش جدید را ارتش خلق و سازمان مجاهدین خلق ارتش جدید را ارتش بی‌طبقه توحیدی پیشنهاد کردند. چریک‌های فدایی خلق برای به کرسی نشاندن خواسته خود اسفند ۱۳۵۷ در تهران تجمع اعتراضی برگزار کردند و در پایان این تجمع اعتراضی قطعنامه‌ای صادر کردند و در بخشی از آن نوشتند: «ارتش و دستگاه‌های عریض‌ و طویل اداری که ستون‌های رژیم وابسته به امپریالیسم به‌شمار می‌روند، باید هرچه زودتر منحل شوند و ارتش نوین خلق و ارگان‌های اداری نوین که پاسخ‌گوی شرایط نوین هستند، به وجود آیند.»

اما دیری نپایید که ماهیت موافقانِ وابستهِ انحلال ارتش مشخص شد. هر دو جریان فکری و سیاسیِ وابسته بعد از ناکامی برای تصاحب قدرت سیاسی، با سوء استفاده از وضعیت نابسامان اولین روزها و ماه های آغازین انقلاب با دمیدن در آتش نابسامانی های عمومی حمله به پادگان‌ها و مراکز نظامی ارتش را در دستور کار قرار دادند و خود را با انواع تجهیزات نظامی و اسلحه هایِ به سرقت برده، مسلح کردند و تا توانستند از مردم و مسؤولان ترور کردند و طرح براندازی و کودتا ریختند.

وقتی ارتش خود را بازیافت

فرماندهان و نیروهای ارتش جمهوری اسلامی پس از بازیابی خود و به دست آوردن اقتدار بی اعتبار شده خود از همان اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی وظیفه دفاع از کیان و سرزمین را از شمال شرق کشور و با مهار ناآرامی های گنبد کاووس و ترکمن صحرا آغاز کردند و موفق شدند سازمان چریک‌های فدایی خلق و مزدوران وابسته به شرق که ساز خودمختاری کوک کرده و دنبال تجزیه و خودمختاری بودند را سرکوب کنند.

بعد از آن ارتش ماموریت یافت ناآرامی هایی که فرقه کومله و دموکرات و سایر گروههای ضدانقلاب در غرب کشور به خصوص در کردستان و آذربایجان سبب شده بودند را آرام کند. حمله به پادگان نیروی زمینی ارتش در شهرستان مهاباد و اشغال آن توسط کومله و نیروهای ضدانقلاب هشت روز بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در اولین روز اسفند ۱۳۵۷ انجام شد.